Sosyalist hareketin “yükselişi” denince öncelikle ’68 kuşağı anılır vehatırlanır. Toplumsal olarak daha geniş bir etki uyandırmış, siyasalhareketliliği daha da görünür kılmış ’78’liler “daha az önemli” bir etkileriolmuş gibi sayılır. Oysa bütün yanlışları ve acılarıyla beraber ’78’lilerdebüyük bir adanmışlık, müdahale etme arzusu ve yapabilirlik tecrübesivardı; ’68 hareketinin devamcıları olarak girdikleri bu yolda, ayrı birhikâye yaratmaya çalışmışlardı. Devrimciler, bu hikâyenin ayrıntılarınaeğilerek kuşağın “kolektif bir biyografi”sini oluşturmayı deniyor.1974-1980 döneminin devrimcileri, yerleşmiş adıyla ’78’liler nasıl solcuoldular? Nasıl okudular, öğrendiler, örgütlendiler, kendilerini nasıladadılar? Aileleriyle, halkla, birbirleriyle, kadınlıkla-erkeklikle, şiddetle,ölümle nasıl ilişki kurdular? Neye inandılar, neyi göze aldılar, neredeyanıldılar? Ve 12 Eylül, bütün bunları nasıl mühürledi?Tanıl Bora, 1974-1980 arasında devrimci örgütlerde yer almış, o örgütlerihayatları saymış kuşağın mensuplarının anılarından, nehirsöyleşilerinden ve biyografilerinden hareketle, onların kendi sözlerini,özgün söyleyişlerini bir araya getirerek kendilerine tuttukları aynadakiortak suretin izini sürüyor. Neyi nasıl gördüklerini, nasıl tasavvurettiklerini, karşılarında beliren somut neticeleri, akıllarından vegönüllerinden geçenleri onların hatırladıkları biçimiyle aktarıyor, “anılarıbirbiriyle diyaloga sokuyor”...