“Korku insanları bireyleştirdiği, münferitleştirdiği için birlikte korkmak mümkün değildir. Korku hiçbir topluluk, hiçbir Biz yaratmaz. Korku içindeyken herkes kendi içinde, tecrit edilmiş hâldedir. Buna karşılık umut, bir Biz boyutu kapsar. Umut etmek aynı zamanda ‘umudu yaymak’, alevi taşımayı sürdürmek, ‘alevi her tarafta beslemek’ demektir. Umut, devrimin mayasıdır, yeninin mayasıdır: Incipit vita nova. Korku devrimi diye bir şey yoktur. Korkan kişi tahakküme boyun eğer. Sırf başka, daha iyi bir dünya umudu içinde bile devrimci bir potansiyel teşekkül eder. Eğer bugün bir devrim mümkün değilse, bunun nedeni umut etmeyi beceremeyişimiz, korku içinde kasılıp kalmamız, yaşamın hayatta-kalma çabasına indirgenerek körelmiş olmasıdır.”Umudun Ruhu, “eskinin öldüğü ama yeninin henüz doğmadığı”, “canavarların” bütün yeryüzünü karanlığa boğmak için seferber olduğu, kaygının, korkunun ve felaketlerin pençesinde hayatta-kalmaya çalışan araftaki dünyamıza bir reddiye, yeni bir başlangıcın işaret fişeği ve bir manifesto!